●  همان علتی که سابقا موجب تفوق زن در خانه شده بود، يعنی محدود بودن او به کار خانگی، اکنون تفوق مرد را در خانه تأمين ميکرد: کار خانگی زن در قياس با کار مرد در تأمين معاش، اهميت خودش را از دست داد؛ دومی همه چيز بود، اولی يک کمک ناچيز. پس رهايی زن و برابری او با مرد، تا زمانی که زن از کار مولده اجتماعی برکنار بماند و محدود به کار خانگی، يعنی خصوصی، باشد، غير ممکن است. رهايی زن فقط هنگامی ممکن خواهد شد که زنان در توليد، در حد وسيع، در مقياس اجتماعی، سهيم شوند... و کار خانگی خصوصی را هم به يک صنعت عمومی مبدل کنند.

●  ديگر نيروی انسانی ميتوانست با تبديل انسان به برده، مورد مبادله و استفاده قرار گيرد. هنوز چيزی از زمانی که انسان شروع به مبادله کرد نگذشته بود که خود او، مورد مبادله قرار گرفت. تمامی دوران تمدن تحت تسلط قوانين اقتصادی توليد کالايی بوده است. تا به امروز، محصول، ارباب توليد کننده است؛ تا به امروز، کل توليد جامعه، نه بوسيله يک برنامه جمعی عاقلانه، بلکه بوسيله قوانين کوری که در نهايت، در توفانهای بحرانهای تجاری ادواری عمل ميکنند، تنظيم ميشود.